KALAN

kör kuyu uykulardan
göz kapakları çeker alır güne

zaman;
eskirken yenilenir

sonra;
ritim başlar biteviye
ardından bitim
tükendikçe artarak

gün devrilir
hüzün altında kalır

sessizlik doğurur gece
mini mini korkulardan

derken;
kapakları kapanır kuyuların uykulara,
sükût usulca yükselir

bir ben kalırım
bir de
benden kalanlar
gece ye…


01/11/2006